Stel je voor: een vergaderruimte op de bovenste verdieping van een wolkenkrabber. Marmeren tafel. Glanzende schermen. En aan het hoofd zit Donald J. Trump, klaar om zijn visie op een website te lanceren. Geen wireframes. Geen user journeys. Alleen instinct, bravoure en een flinke laag goudverf. Op zijn Trumpiaans. Een UX-advies vol lef, grootsheid en spectakel.
“We’re going to build the greatest website. Believe me.”
UX design volgens Trump: visie boven validatie
Waar UX-designers beginnen met onderzoek, persona’s en usability tests, slaat Trump dat hoofdstuk over alsof het een saaie bijlage is. Zijn aanpak? Direct naar de kern. Of beter gezegd: naar zijn kern.
De homepage verschijnt als een digitaal podium. Groot. Schreeuwerig. Onmiskenbaar aanwezig. Geen subtiele hiërarchie, maar een visuele fanfare die je bij de eerste pixel vastgrijpt.
“People don’t want boring. They want spectacular. I said that.”
Call-to-actions? Die zijn er genoeg. Maar allemaal met dezelfde boodschap: kijk naar mij, vertrouw mij, kies mij. In UX-termen zou je het “single-minded focus” kunnen noemen. In Trump-termen: dominantie.
Een Trumpiaanse homepage: groot, groter, grootst
De header is geen header, het is een skyline. Letters in kapitalen, waarschijnlijk in goud, met een font dat niet fluistert maar roept. De hero-sectie bevat een foto van Trump zelf, perfect uitgelicht, kin iets omhoog, blik op de horizon.
Navigatie? Simpel. Niet omdat het gebruiksvriendelijk moet zijn, maar omdat er maar één richting is: vooruit. Of specifieker: naar zijn boodschap.
“We keep it simple. Too many options? Disaster.”
Scrollen voelt als een rally. Secties volgen elkaar op met testimonials, cijfers en slogans. Alles is sociaal bewijs, alles is overtuiging. Witruimte is schaars. Rust is verdacht.
Contentstrategie: slogans boven subtiliteit
Vergeet lange teksten of genuanceerde uitleg. De content is opgebouwd uit korte, krachtige statements. Elke zin een punchline. Elke alinea een mini-campagne.
“This is the best platform. Nobody builds platforms like this.”
Voor een UX-designer voelt dit als vloeken in de kerk. Waar is de context? Waar is de empathie? Maar Trump speelt een ander spel. Hij ontwerpt geen ervaring, hij orkestreert een gevoel.
En dat gevoel is duidelijk: zekerheid, kracht en een vleugje spektakel.
UX vs. ego: wie staat centraal op de website?
In klassiek UX-design draait alles om de gebruiker. Hun behoeften, hun gedrag, hun doelen. In een Trumpiaanse website verschuift dat zwaartepunt. De gebruiker is geen gids, maar publiek.
De interface vertelt je niet wat jij wilt. Het vertelt je wat je zou moeten willen.
“I know what people want. I’ve always known.”
Dat maakt de ervaring minder inclusief, maar wel extreem consistent. Er is geen twijfel, geen ambiguïteit. Alles wijst dezelfde kant op. En dat is, eerlijk is eerlijk, ook een vorm van helderheid.
Visueel design: goud, contrast en maximale impact
Minimalisme maakt hier geen schijn van kans. Denk aan diepe kleuren, harde contrasten en accenten die glanzen alsof ze rechtstreeks uit een kluis komen.
Buttons zijn groot. Heel groot. Alsof ze zeggen: klik mij, of je mist iets belangrijks.
Animaties? Subtiel is geen optie. Elementen verschijnen met flair. Hover states voelen als applausmomenten.
“If it doesn’t stand out, it’s a failure.”
Voor UX-designers zit hier een interessante les. Niet alles hoeft fluisterend elegant te zijn. Soms werkt overdaad, mits het doelbewust is ingezet.
Conversie-optimalisatie op z’n Trumpiaans
A/B-testen? Misschien. Maar alleen als A al gewonnen heeft. De overtuiging is zo sterk dat optimalisatie bijna overbodig voelt.
Formulieren zijn kort. Beslissingen zijn eenvoudig. Twijfel wordt weggefilterd door de toon van de site zelf.
“You either get it, or you don’t.”
En dat is misschien wel de kern van deze aanpak. Niet iedereen hoeft overtuigd te worden. Alleen de juiste mensen.
Wat UX-designers hiervan kunnen leren
Een Trumpiaanse website is geen blauwdruk voor best practices. Het is een spiegel. Een extreme variant die laat zien wat er gebeurt als je één principe tot het uiterste doorvoert: consistentie in boodschap.
Het dwingt je na te denken over je eigen keuzes. Hoeveel durf zit er in je design? Hoe uitgesproken is je visuele taal? En durf je soms tegen de UX-regels in te gaan als het je verhaal sterker maakt?
Misschien is de les niet dat we meer goud moeten gebruiken. Maar dat we vaker moeten kiezen. Duidelijker. Scherper.
“In the end, it’s all about winning.”
En in UX-termen betekent dat nog steeds hetzelfde als altijd: een ervaring creëren die raakt, overtuigt en blijft hangen. Alleen de route ernaartoe… die kan soms verrassend Trumpiaans zijn.